16/08/2009

Andy Warhol: Velvet Underground, Lou Reed e John Cale, David Bowie

A Velvet Underground foi un grupo musical formado a finais de 1964 en New York por Lou Reed e John Cale, principais compositores e os membros mais coñecidos. O grupo comezou a labrar unha reputación na escea underground da cidade chamando a atención de Andy Warhol quen se converteu no seu manager. Este animounos a incluír a cantante e modelo Nico, por entonces xa estrela da Factory, quen formaría parte da banda no primeiro cd, e a actuar na súa exposición de arte multimedia, a Exploding Plastic Inevitable. Pagoulles tamén o estudio de gravación para o seu primeiro LP e debuxou a portada (á dereita9. Sen embargo comezou a ter fortes discrepancias con Lou Reed sobre o camiño musical que debían seguir, polo que a súa relación artística rematou por romper.


La mañana del domingo trae el alba
Es una sensación de inquietud a mi lado
Temprano amanecer, la mañana del domingo
Son los años perdidos todavía tan próximos
¡Cuidado!, tienes el mundo detrás
Siempre hay alguien que te llama
No es nada

Domingo por la mañana y estoy cayendo
Tengo un presentimiento, no quiero saberlo
temprano amanecer, la mañana del domingo
Son todas las calles que cruzaste no hace mucho
¡Cuidado tenés al mundo detrás
Siempre hay alguien que te llama
No es nada.
¡Cuidado! tienes al mundo detrás
Siempre hay alguién que te llama
No es nada
La mañana del domingo
La mañana del domingo
La mañana del domingo

O grupo continuaría a súa andadura con catro discos máis de estudio, pero a progresiva marcha dos seus membros orixinais fixo que se separasen en 1973, con puntuais reunións durante os anos noventa. Aínda que nunca foron un grupo de éxito, comercialmente falando, co paso dos anos foron considerados un grupo de culto e músicos de referencia para varias xeracións de artistas.
A súas letras arriscadas sobre temas controvertidos, coma as drogas ou o sadomasoquismo, abriron portas para que outros grupos o fixeran. Así mesmo a súa música de tentes experimentais, empregando diferentes tipos de distorsións, cambios de ritmo, incluíndo o ruído, e sempre aberta á innovación axudaron notablemente ó desenvolvemento de xéneros coma o punk rock ou o rock experimental e seguen sendo, aínda hoxe, un grupo de referencia para un gran número de grupos.

Tempo despois, en 1987, a morte de Warhol fixo coincidir a Reed e Cale, e xuntos decidiron facer un disco en homenaxe do amigo desaparecido. O resultado é Songs dor Drella, publicado en 1990. Drella é resultado de sumar dúas palabras coas que se designa a Warhol: DRE por Drácula e ELLA por Cinderella.
Inclúen temas en referencia á súa cidade de nacemento, ó seu estudio, ó traballo, á repetición de imaxes característica da súa obra, ós seus medos,.. Déixovos a moi sentida Hello, it´s me, unha fermosa despedida.


Andy, soy yo, hace tiempo que no nos vemos
Querría haber hablado más contigo cuando estabas vivo
Cuando actuabas con timidez creía que era seguridad en ti mismo
Hola, soy yo
Te extraño mucho, extraño tu mente
No escucho ideas como esas desde hace mucho, mucho tiempo
Me encanta verte dibujar y verte pintar
Pero la última vez que te ví, te dí la espalda
Cuando Billy Name estaba enfermo y encerrado en su cuarto
Me pediste algo de speed, creí que era para ti
Siento haber dudado de tu buen corazón
Parece que las cosas acaban antes de empezar
Hola, soy yo, aquella exposición fue fantástica
Con tu cartel pintado de vacas y las almohadas plateadas flotantes
Ojalá te hubiese prestado más atención cuando se reían de vos
Hola, soy yo.
"Disparan a un artista pop", decía el titular
"¿Cuenta el tiroteo? ¿Warhol murió de verdad?
Te dedican menos tiempo por robar un coche
Recuerdo haber pensado mientras escuchaba un disco mío en un bar.
Te odian de verdad, ahora todo cambio
Pero guardo un cierto resentimiento que nunca voy a poder borrar
Me diste donde dolía, no me hizo gracia
Tus diarios no son un epitafio digno
En fin, Andy, supongo que tenemos que irnos
Espero que de algún modo te guste este pequeño espectáculo
Sé que llega tarde, pero es la única forma que conozco
Hola, soy yo, buenas noches Andy
Adiós, Andy

Traduccións tomadas de http://www.loureed.8m.com

No 1971, no seu álbum Hunky Dory, Bowie publicara unha canción así titulada Andy Warhol, a quen non lle gustou nada. Bowie acudiu a cantala ó seu estudio, as versións que circulan é que Warhol estaba morto de vergoña e tomou moi a mal esta homenaxe irónica, o único que dixo foi : "os teus zapatos son moi bonitos, David", e marchouse.
O estribillo di algo así como: "Andy Warhol ten unha pinta escandalosa/cólgao da miña parede/Andy Warhol, pantalla de prata (polo cine)



Outros moitos músicos tomaron a figura de Warhol e a súa significación para compoñer cancións, así Llittle Joy presenta esta canción How to hang a Warhol (Como colgar un Warhol)




15/08/2009

Venus de Milo






A canción Venus de Milo interpretada polo trompetista Miles Davis, grabada entre 1949 e 1950 no disco Birth of the Cool.
Fora escrita polo saxofonista barítono Gerry Mulligam.











Caravaggio

O bailarín ruso Vladimir Malakhov cunha coreografía de Mauro Bigonzetti e música de Bruno Moretti sobre variacçons de Monteverdi,
recrea o universo de claroscuros do pintar barroco italiano Michelangelo Merisi, coñecido como Caravaggio.


Protagonistas son  o pintor e a luz, a súa vida e a procura desas atmosferas de claroscuro que caracterizan a súa obra, unha mestura de espiritualidade e de erotismo, unhas complicadas composicións e cun tratamento naturalista tan verista que asustou ós seus, recorda que a modelo para a Dormición da Virxe, foi o cadáver dunha prostituta afogada no Tíber.
Se problemas lle causou a súa obra, non menos complicada foi a súa vida, unha vida bohemia e sen reglas que o levou a verse envolto en pelexas e, incluso, chegou a matar á espada un dos seus contrincantes polo que tivo que fuxir.








13/08/2009

Goya

Andrés Valero-Castells, compositor e director de orquesta, compuxo no 2002 esta obra orquestal Os Fusilamentos de Goya.


Enrique Granados (1867-1916), compositor e pianista, namorado de Goya como el mesmo recoñéceu, compuxo en 1910 unha serie de tonadillas al estilo antiguo coas que pretendía reflectir o ambiente da vida española na época en que Goya pintaba as súas Majas
Unha desas tonadillas é La maja de Goya que foi, e é, interpretada por diversos artistas.


Acompañada de piano, Victoria de los Angeles, interpreta La maja de Goya e El Majo tímido



Picasso visita o planeta dos simios



Adam and the Ants, banda inglesa dos 80, compuxo a canción a raíz dunha visita a España. Contan que a compañía discográfica quixo agasallalos cunha cea na casa dun dos novos ídolos españois do momento: Miguel Bosé. As cousas non ían moi ben e o cantante, Adam, refuxiouse no baño onde descubriu que as paredes estaban decoradas cunha serie de debuxos de Picasso: de aí ven a canción.
Non é na súa honra nin unha homenaxe, pero como resulta curiosa a súa orixe e crítica a súa letra, aí vai.

See the spaniard eating chocolatesSee the spaniard have a ballSee the spaniard trust in no oneHe’s on quality street, ...As the masters rot on wallsAnd the angels eat their grapesI watched picasso visit the planet of the apesAs the masters rot on wallsAnd the angels eat their grapesI watched picassoPablo picassoVisit the planet of the apes (yeah)See the spaniard seek companionSee the spaniard take it allSee the spaniard sell his friends outHe’s on quality street, ...And pretenders pretendTo their patronage lend
But it’s the ones we don’t seeThat always fascinate me

As the masters rot on wallsAnd the angels eat their grapesI watched picasso visit the planet of the apesAs the masters rot on wallsAnd the angels eat their grapesI watched PicassoPablo PicassoVisit the planet of the apes (yeah)As the real heroes diedAnd their ideas suppliedTo a fat little magpieWith money in his eyesThey bowed and they scrapedAs opinions he shapedNow every little sketch a fortune will fetchAnd the bleach killer kills, ...And as the masters rot on walls
(see the spaniard sell the whole world)...

Pablo Picaso-David Bowie, e ......


Videoclip realizado no 2004 na Universidade de París VIII (Art and Tecnologie de L'Image), basado na canción Pablo Picasso interpretada por Bowie



Hai outras interpretacións desta mesma canción, orixinariamente publicada por Jonathan Richman












O Xardín das Delicias


O guitarrista Buckethead presenta a canción Spokes for the Wheel of Torment cun videoclip que se apoia na obra do Bosco O Xardín das Delicias e, mais concretamente, na parte do inferno.







Mona Lisa



Vemos que hai grupos como este grupo coreano que presenta un album con este título, pero máis interesante e de moito éxito foi a canción Mona Lisa, que se fixo popular na voz de Nat King Cole



Mona lisa, Mona Lisa, te han llamado los hombresTe pareces tanto a la dama de la sonrisa mística¿Es sólo por que estás sola que te han culpado?¿Es por eso que tienes, mona lisa, esa extrañeza en tu sonrisa?

¿Sonríes para tentar a algún enamorado Mona lisa?
¿O es esta tu forma de ocultar un corazón roto?
Muchos sueños han traído a tu umbral
Solo fueron mentiras y murieron ahí
¿Eres cálida, eres real Mona lisa?
¿O solo una fría y solitaria adorable obra de arte?

¿Sonríes para tentar a algún enamorado Mona lisa?
¿O es esta tu forma de ocultar un corazón roto?
Muchos sueños han traído a tu umbral
Solo fueron mentiras y murieron ahí
¿Eres cálida, eres real Mona lisa?
¿O solo una fría y solitaria adorable obra de arte?

En España, o seu mais recoñecido intérprete, con algunhas variacións na letra, foi Nino Bravo (o video non é moi bo)





Unhas versións ben distintas, a de Jerry Lee Lewis e a de Jesse Malin







Nos anos 80, o grupo Stars Down cantaba Just We Two (Mona Lisa)







Brevísimo relato de César Fernández Moreno (googlebooks: Cuentistas hispanoamericanos en La Sorbona,1983).





Piero della Francesca

¡Un divertimento!: Javier Crahe canta a Piero della Francesca ironizando sobre as formas xeométricas



Starry, starry night

 



Unha fermosa canción de Don McLean titulada Starry, starry night, dedicada a Van Gogh e á sua obra Noite Estrelada. Está subtitulada.



E está é a versión sen subtitulos pero con imaxes da obra de van Gogh

Jonathan Richman - Vincent Van Gogh



Jimmy Campbell: Another Vincent Van Gogh (1969)

Jony Mitchel publicou no 1994 o álbum Turbulent Indigo, gañador do Grammy dese ano. Na carátula xa amosa a fonte de inspiración, ela mesma se autorretrata como Van Gogh e a canción que da título ao disco está tamén inspirada no artista holandés.





09/08/2009

MUSEO DE OBRAS VIVAS



O Alive Museum de Seul (Corea do Sur), ven de incorporar o último en tecnoloxía ás exposicións de arte.
Só coñecemos os resultados por medio do video que segue, presentación no canal CBS, pero realmente sorprende. As obras toman vida, falan, intercomuncian cos visitantes






HUMOR EN VIÑETAS E VÍDEO





tabla
 




































Se Ikea fíxese Stonehenge



E moito humor en vídeos


Os Monty Python, os pais de A vida de Brian, ¿recordades?, fixeron durante anos programas de humor na BBC. Estes son algúns dos episodios






Neste caso o video non recolle completo o final: houbo alguén que non votou a favor porque non ergueu o brazo, ¿quen?, a Venus de Milo





Unha divertida montaxe: ¿Que fai Mona Lisa cando pecha o museo?





Recentemente, os humoristas da serie Muchachada Nui fan unha serie de sketches baixo o nome de Cuadro barroco. Serve para distintos temas sobre os que dialogan ambos personaxes, podes velos en YouTube
A obra que utilizan é un anónimo flamengo do século XVII ás veces atribuído a Quentin Massys. O cadro coñécese como como Os cambista ou O recadador de impostos e o seu garante.
Esta é unha das parodias, máis relacionadas coa arte.




E unha animación do 2006 obra do director taiwanés, Goo-Shun Wanag, da Escola de Artes Visuais de Nova York, inspirada na litografía de Escher Ascendendo e descendendo (1960).
Trátase dunha figura imposible, unha ilusión óptica, na que se engaña a perspectiva, que Escher toma de Penrose matemático inglés) quen presentou a figura no 1958 xunto con outras formas imposibles.
Á esquerda a figura de Penrose e á dereita a litografía de Escher









Xa temos falado da publicidade en relación coa arte, imos ver agora como a creatividade e o divertimento se conxugan.
A web Worth1000, dedicado á fotografía, celebra moitos concursos sobre edición de imaxes, o caso que nos interesa é aquel no que pedía que a partir de obras de arte e por adición de elementos se realizaran novas posters publicitarios, é dicir trátase de tunear a obra orixinal. O resultado é realmente divertido, só vos amoso algunhas das creacións, pero podedes pasar un bo rato vendo moitas outras que se encontran pola rede.

 
 



Maior significación ten a contrapublicidade: unha parodia dos anuncios. Emprega as técnicas publicitarias para alterar as mensaxes. Realmente constitúe unha forma de protesta contra a sociedade de consumo polo que enlazan cos movementos antiglobalización. Existen moitas páxinas deste tipo con imaxes como estas.

  








Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

  © Blogger template 'Solitude' by Ourblogtemplates.com 2008

Subir