17 xul, 2015

Vogue Like a Painting

Son moitas as exposicións de interese que habitualmente se presentan nos diferentes museos, pero hoxe imos tratar unha, destacable pola súa orixinalidade.
O Museo Thyssen-Bornemisza, en Madrid, ven de inaugura Vogue like a painting, unha mostra da conexión entre a pintura, a fotografía e a moda. Cada unha destes tres mostras de creatividade son arte por si mesmas, certo que adquiriron tal categoría moito máis tarde que as tradicionalmente consideradas Belas Artes, pero hoxe ninguén pode poñelo en dúbida.
Sen embargo nesta mostra vemos como para presentar a moda, a fotografía se serve da linguaxe e dos recursos habituais da pintura tales como o claroscuro, a profundidade compositiva, a teatralidade barroca ou o cromatismo impresionista, e tamén das temáticas -retrato, interiores, escenas de xénero, paisaxes, ...- ou das tendencias artísticas coas súas atmosferas e sensacións sexan surrealistas, románticas, impresionistas ou prerrafaelistas. E todo para acadar un obxectivo, a beleza que faga atractivos visualmente os deseños, pois non podemos esquecer que a finalidade derradeira é o consumo. 
Por suposto a realización da fotografía esixe toda a colaboración estilistas, perruqueiros, maquilladores, amén da elección idónea da modelo.
A mostra poderá ser visitada entre o 30 de xuño e o 12 de outubro.
Amoso algúns das fotografías empregadas por Vogue, realizadas por recoñecidos fotógrafos, e a súa fonte de inspiración.







 



 

 

  

 



Quedamos cunha incógnita: observas estas dúas fotografías de Peter Lindbergh e pensa a que tendencias artísticas poderías asimilalas.




En fin, lástima que Madrid nos quede un pouco lonxe,..........pero sempre é popsible e ben que merece a pena.




20 mai, 2015

Fotomontaxe


Bénédicte Lacroix, xoga coa Arte colocando por medio do retoque fotográfico -¿bendito Photoshop, cantas desfeitas arregla!- os rostros de celebridades -reais ou de película- do noso tempo dentro de cadros clásicos.
O proxecto denomínase Voyages dans le temp, pois certamente os rostros do presente viaxan ós lenzos do pasado. O resultado da fotomontaxe é verdadeiramente interesante e divertido.Case que podemos xogar na casa a facer o mesmo.
Vexamos algúns exemplos, podes encontrar máis buscando por aí có nome da autora.

A. Cabanel, Nacemento de Venus

Caravaggio, Baco enfermo

Jim Parsons

Adélaïde Labille-Guiard, retrato de Joachin Lebreton

Daft Punk
Cezanne, Xogadores de cartas

Rowan Atkinson

Gustav Courbet, Autorretrato

Michael Jackson
Robert Lefèvre, Retrato de Pierre Narcisse Guerin


Angelina Jolie
W. A. Bouguereau, Retrato de Branche de Laurier


Miley Cyrus

H.G. Schlesinger, Spanish Beauty

Johnny Deep

Jean-Léon Géròme, Mercader de O Cairo


En fin, non é un proceso moi complexo, trátase de buscar unha foto axeitada e un cadro que encaixe coa persoa. Logo hai que poñerse mans á obra e .... tachín....aí está o resultado.

Por certo, xa que esta entrada resulta da suxerencia dun compañeiro, tan só un saúdo: hola, Xan, espero que che guste o resultado.


18 mai, 2015

VIRTUOSISMO TÉCNICO


Xa temos visto o dominio técnico dos escultores traballando a mármore, o modo en que son capaces de reflectir a brandura das carnes, os osos e as veas baixo da pel, a pesadez ou a finura dos tecidos que transmiten as formas corporais. Verdade que a calidade artística non está só no virtuosismo, hai algo máis que ás veces non sabemos definir pero que recoñecemos cando o vemos. Seguramente é unha das diferenzas entre a labor dun magnífico artesán e a dun artista.

 Bernini, Rapto de Proserpina; Miguel Anxo, David; Carpeux, Ugolino e os seus fillos; Fidias, Deusas do Partenón

Pero continuando nesta liña de capacidade técnica, repasamos hoxe un tema que esixe moito da man do escultor: as figuras veladas. É dicir aquelas que cobren o seu corpo e/ou rostro cun finísimo velo que se adhire sobre as formas que ocultan.
Unha técnica que curiosamente Leonardo da Vinci consideraba excluída da escultura. Nos seus escritos ó tratar sobre as transparencias (¿recordas o case imperceptible velo sobre a cabeza da Gioconda?), afirma que a pintura non ten que competir coa escultura pois esta
non pode formar corpos luminosos e transparentes, tales como figuras veladas que amosen o corpo espido baixo do velo que as cobre.
No fondo asa formas veladas constitúen un trampantollo, pois na primeira impresión semella existir un velo transparente de verdade, pero realmente exemplifica un traballo exquisito dando forma viva á mármore.
Imos revisar uns exemplos centrándonos naqueles que cobren o rostro esvaíndo as fisionomías, aquelas pois que dan continuidade á técnica dos panos mollados de Fidias. E para iso imos ver obras de artistas que non adoitan estudarse nos libros de texto.
Unha das mostras mellores da Antigüidade clásica -do 400 a.C.- quizais sexa esta cabeza de muller con medio rostro agochado tras dun velo e a seguinte esta danzante do período helenístico. 



Hai que esperar o paso do tempo para que na Italia de finais do Barroco e xa entrando as tendencias rococó, dous escultores destaquen nesta labor: o veneciano Antonio Corradini e o napolitano Giuseppe Sanmartino.

Corradini, Donna velata /Puritas (1725)
Corradini, Verdade velada/Castidade. Capela de San Severo, Nápoles (1751). Ver obra completa

Para esta mesma capela de Nápoles, renovada por iniciativa de Raimondo di Sangro para adecuala como panteón familiar,  realizou no 1753 Sanmartino este Cristo xacente cuberto polo sudario -parecer que partindo dun deseño previo de Corradini que faleceu antes de poder esculpilo-. Sanmartino adopta un xeito novidoso e orixinal de presentar este tema, o corpo morto de Cristo queda completamente cuberto por un delicado e transparente velo que transmite con máximo dramatismo a morte e o sufrimento previo da crucifixión.



 

A obra causou tal admiración que o mesmo Antonio Canova chegou a afirmar que daría dez anos da súa vida por ser o autor desta obra. Desde logo non estamos diante dun escultor de segundo orde, hai virtuosismo non cicel pero tamén unha intensidade emocional, unha sensibilidade e, incluso, beleza na morte.
No século XIX a moda das figuras veladas estendeuse cal regueiro de pólvora por toda Italia, acabaron sendo esculturas moi empregadas nos monumentos funerarios pola súa carga simbólica.





 

Incluso Isabel II, foi esculpida no 1855 por Torreggiani nun busto velado, unha alegoría da raíña como garante da fe católica e da virtude en España (...en fin!!!!). 
Podes ver a obra completa na páxina do Museo do Prado onde se encontra.




Dando un salto adiante ata a arte contemporánea, outros escultores retoman os velos nun novo clasicismo, pero van engadir outras significacións e modificar a iconografía.
Kevin Francis Gray cicela figuras coetáneas como esta Bailarina (2011), que repousa firme sobre os pés en punta, que se amosa chea de elegancia, de sinxeleza e dunha serenidade que se rompe cando ollamos eses dedos cravándose con forza no brazo. Hai pois unha vida interior oculta, e misteriosa como a mesma figura



Livio Scarpella, realiza bustos, moi inspiradas nos clásicos, de rostros cubertos por un velo que non oculta as marcadas expresións. Así o vemos nestes dous que retoman as obras de Bernini: Anima Beata e Anima Dannata -salvada e condenada-. Fíxate que no lugar do corazón coloca fragmentos de cuarzo, de amatista ou outras rochas duras e semipreciosas. Establece un diálogo entre a tradición do oitocentos con Sanmartino  Corradini como referentes e a sensibilidade contemporánea.



Rematamos sen velos pero con virtuosismo. Obxectos de acotío, tratados dun xeito hiperrealista e sorprendente: o pétreo tórnase brando e suave.

Sebastiano Martorana, da serie Impresións

Alasdair Thomson, da serie The Identity Collection

Fabio Viale, Piacere!

Alex Seton, da serie Roupas






  © Blogger template 'Solitude' by Ourblogtemplates.com 2008

Subir